Ikusi Makusi by Luis López Carrasco

Martxoa 12, ostirala, 17:00tan Baztartxon: El año del descubrimiento

sinopsia_ 1992an Espainian funtsezko bi gertakizun jaso ziren: Bartzelonako Olinpiar Jokoak eta Sevillako Erakusketa Unibertsala, Amerikaren “aurkikuntzaren” V. mendeurrena ospatzearekin erlazionatua. Felipe Gonzalez-en PSOE agintera igo eta hamar urtera, Espainia herrialde eferbeszente, moderno eta zibilizatu gisa agertzen da nazioartearen aurrean. Etorkizuneko munduko potentzia ekonomiko gisan. Hala ere, Cartagenan (Murtzia), lantegien itxieragatik eta desegite industrialagatik izandako istilu eta protestek indarkeria gero eta handiagoa eragiten dute, eskualdeko parlamentuak molotov koktelekin eragindako sutean kiskalduta amaitzen duen arte.

zuzendariaren hitzak_ “Badakit filman parte-hartzen duten duten pertsonek denbora asko ematen dutela 90eko hamarkadan egiten ari zirena gogoratzen eta amesten. Baina, aldi berean, etorkizunari etengabe begiratzen dion filma da. Zein dira gaur egun elkarren artean loturarik ez duten giza taldeen arteko aliantzak? Galdera hori egiten diot neure buruari filma ikustean.

Filmaren sorreran funtsezko ideia dago: bi une historiko traumatiko (92a eta gaur egungoa) lotzea gehien sufritu zuten gizarte-klasearen bidez, krisialdi bati lotutako emozioak eta esperientziak belaunaldi desberdinetara estrapolatu daitezkeela egiaztatzeko, ziklo hori inoiz etengo ez balitz bezala. Filmeko une batean, parte-hartzaileetako batek krisiak nola eragin zion aipatzen duenean, ez dakigu benetan krisietako zeini buruz ari den; hala ere, zaurgarritasunaren eta minaren bizipena berezia eta ahaztezina da, baina baita gogortasunarena eta erresistentziarena ere.

Asmoa pertsona batzuk erretratatzea zen, bi garaitakoak izan zitezkeen espazio batean: iraganean eta orainaldian. Noiz gertatzen da filma zehazki? Bada, gertatu zen zerbait da, baina, aldi berean, gertatzen jarraitzen duena (eta Cartagena eta La Unionetik haratago). Horregatik hautatu genuen kokaleku bat, arte-sailak girotu eta atrezzo bilakatu zuena. Parte-hartzaileek, “Euren buruaren papera jokatu” arren, ezaugarrituta eta jantzita zeuden, bi garaietan itxura sinesgarria izan zezaten. Aldi baterako anbiguotasun hori garrantzitsua zen.

Parte-hartzaile gehienak auzo elkarteetan antolatutako castingetan aurkitu genituen eta euren familia jatorriari, lanari, auzoari eta etorkizuneko planei buruz egiten genizkien galderak, gerora filmatzean sustatzen genituen berberak ziren. Nahikoa denbora ematen genuen filmatzen, elkarrizketak ustekabeko norabideetan eboluziona zezaten. Kea behin eta berriz agertzen da filmean, herritar hauen tabakismo indize altuagatik eta 90. hamarkadako tabernekin dugun akorduarekin lotura. Eta esanahi ezberdina hartzen du en jakinetan, esaterako filmaren hasieko ametsak kearen esanahi posible batera garamatza.

Pantaila bikoitzaren erabakia muntaketan etorri zen, kamera bikoitzarekin grabatutako materiala ikusi genuenean. Espazioa handitzeko eta taberna batean bizitako esperientzia indartzeko modu egokia zela pentsatu genuen, elkarrizketa bat entzunez, mahai bat begiratuz, beste bezeroek ere kontatzen dutena nola entzuten den ikusiz. Modu horretan, espazioan egotearen esperientzia atmosferikoa arinagoa zen, organikoagoa. Beranduago pantaila bikoitzaren ideia garatzen joan ginen, era guztietako asoziazioak sortzeko: aldi berean, antzeko pertsonaiak erakusteko, baina adin desberdinetakoak, pertsona bakoitza bezero guztietaz inguratuta ager dadin, baina aldi berean bakardadean, eztabaidetan pertsonaien arteko erreakzioak lotuagoak egon daitezen, kontakizunaren barruan artxiboko materiala lotzeko, mapak eta testuak sartzeko. Asko zaildu zuen prozesua, egia esan.

Muntaketan, filmatutako materiala errebisatzean espero ez genituen alderdiak azaldu ziren, esaterako, frankismoaren diskurtso arrazistak edo nostalgikoak. Eta horixe zen, hain zuzen ere, filmatzearen arrazoia. Baldintza egokiak sortzea pertsona talde batek, euren elkarreraginean, ustekabeko norabideetara eraman gaitzan. Baina, aldi berean, nire obsesioetako bat zen nola erreproduzitu aurrez kontatu zizkidaten istorioak eta sentimenduak, casting batean, kontzertu batean, taberna batean. Nola erretratatu haurtzaroko lagunak eta senideak gogorarazten zizkidaten pertsonak, nola erretratatu nire jatorria. Beraz, nolabait filmak nire inguruan bizi izandakoaren antz handia du. Nahiz eta langile bizitza industrialaz hitz egin gehienbat, elementu asko daude nire oroimenaren parte direnak.

Ez dakit erakundeen aurkako filma den (edo erakunde batzuei ematen zaien erabileraren aurkakoa den), eta ez dakit poliziari begiratzea atsegina den ala ez. Une oro saiatu gara agertzen den pertsona bakoitzak bere diskurtsoa behar adina denbora gara dezan, ikusle gisa ados ez egon arren, ulertzeko zergatik esaten duen esaten duena. Film zabal bat egiten saiatu gara, zortzi hamarkadatako istorio ugari biltzen dituena. Komunitate baten oroimena, lanaren etorkizuna, demokraziaren biziraupena, ultraeskuinaren igoera… filmean agertzen diren alderdiak dira, baina hori guztia pertsonaia askoren bidez gorpuzten da, eta horiek eremu oso pertsonalera, oso konfesionalera eramaten zaituzte”

Sin categoría atalean publikatua | Iruzkin bat utzi

Ikusi Makusi by Eliza Hittman

Otsailak 19, ostirala, 19:00etan Baztartxon: Never Rarely Sometimes Always

sinopsia_17 urterekin, Autumnek ispiluari begiratu eta bere gorputza aldatzen ari dela konturatuko da. Kezkatuta, gazteei laguntzeko zentro batera joango da, eta gehien beldurtzen zuena adieraziko diote hor: haurdun dago. Toki-zerbitzuek ez diete bere galderei erantzuten, ezta osasun-zentroan ematen dizkioten liburuxkek ere (gazteak jaioberria adopzioan ematera animatzeko diseinatuak). Gainera, adin-nagusitasunera ez denez iritsi, bere estatuko legeak behartu egiten du gurasoen baimena eskatzera legez abortatzeko. Etsita, metodo alternatiboetara jotzea baino ez zaio geratzen, emakumeek beti erabili izan dituztenak.

zuzendariaren hitzak_ “2012an irakurri nuen berrian oinarritzen da proiektuaren jatorria. Savita Halappanavar izeneko emakumea Galwayko ospitalean hil zen, bizitza salbatuko ziokeen abortua egitea onartu ez ziotenean. Abortatzeko eskubidea Irlandako historian ikertzera eraman ninduen berriak. Emakume askok, halako esku-hartzeak legalki zigortuak egon diren zonaldetatik, Ingalaterrara mugitzera behartua ikusi izan du bere burua. Eta konturatu nintzen diaspora berdina zegoela AEB-etan ere, landa eremutik, eskubide honetara sarbide mugatu eta murriztailea duten zonaldetatik, hiri aurrerakoietara.

Pertsonaiaren ikerketa moduan definitzen dut filma, Autumn-en esperientzia subjektiboaren bitartez aurrera egiten baitu, eta ez, tramak eragindako bulkaden baitan.

Filma errodatzen hasi aurretik, dokumentazio prozesu konplexua jarri nuen abian. Herri txikietako Ugalketaren Arreta Zentroetara joan nintzen, haurdunaldi probak egin nituen, kristau aholkularitza saioetara joan nintzen. Pertsonaiek egiten duten bidaia egin nuen. New York-eko hirian ere klinikaz klinika ibili nintzen, prozesua sakon ulertu nahian. Abortu zerbitzuak eskaintzen dituzten hornitzaileekin elkartu nintzen, gizarte zerbitzuetako langileekin, finantza aholkulariekin. Nire asmoa dokumentala egitea ez bazen ere, filma errealitatean sustraitua egotea nahi nuen.

Neorrealismoan eta Cinema Verité-a izan dira filmatzerakoan nituen inspirazio iturri adierazkorrak. Uste dut pasatzen den minutu bakoitzeko, beharrezkoagoa dela egin dudan filma, AEB-etan abortatzeko dugun eskubidea zalantzagarria delako. Oraintxe bertan (2020ko irailean) ez dugu bakarrik, emakume moduan ditugun eskubideak mantentzeko borroka egiten, gure demokrazia da jokoan dagoena”.

Sin categoría atalean publikatua | Iruzkin bat utzi

Ikusi Makusi by Clarisa Navas

urtarrilak 30, larunbata, 18:00etan Baztartxon: Las mil y una

sinopsia_ Irisek Renata –iragan bereziko neska gazte bat– ezagutu eta berehala sentituko du harengatiko erakarpena. Beldurrak gainditu eta segurtasun-faltari aurre egin beharko die bere lehen maitasuna bizitzeko. Samurtasunez beteriko istorioa, oso kontrako ingurune batean, non desioak forma asko hartzen baititu iluntasunean eta hizkimizkiek arma bihur baitaitezke.

zuzendariaren hitzak_“Ni Las mil auzoan jaio nintzen eta nire atxikipen afektibo handienak hor bizi dira. Desioak dena mugitzen du beti. Mugetan bizitzera kondenatua suposatzen denaren biziraupenaren gakoa desioa da. Desioa da jarrai dezaten egiten duena. Bizitza desioa da denaren gainetik. Sexualitatearen bitartez modu puruan erakusten da. Mundu bat bere osotasunean sortzea ere desio purua da eta hori erreala da.

Bestalde, erresistentziazko mini esfera asko dago egunerokoan, baita testuinguru gogorretan ere, beti! Filmeko pertsonaiek auzoko erresistentzia queer modukoa egiten dute, euren mikro munduak eratuaz eta hori modu naturalean egiten da.

Filmaren izenburuak, lotura du “Mila eta bat gaurekin”, adiera desberdinetan: “Mila eta bat” pasatzearekin edo “Mila eta bat” egin zizkidan esanarekin. Filmak bere baitan badu, gauza askotatik pasatzearen sentsazio hori. Gorputzak eta bizitzak gertaera askok zeharkatzen dituztela.

Tokien aukeraketa egiteko berreraikuntza sentibera izan nuen gogoan. Niretzat esanguratsuak izan ziren gertaerak igaro ziren tokiak aukeratu nituen. Eszena eraikitzea, ekintza berdinak berriz marraztean zen, baina bestelako indar batek zeharkatu zitzan baimenduta. Prozesu berezia izan da. Espazio bakoitzak indarra jario zuen. Galdera asko dator egunero bizi duzun horrekin irudiak sortzen dituzunean eta pisu emozional jakina dagoenean.

Filma auzoa ere bada niretzat. Hasieran ihesbide gehiago zegoen korridore eta ibilbide horietara. Tramak erritmoa gelditu araztea dakar eta filmaren erritmoa bizitzaren jario jarraian emana da. Aldi berean, mila gertaera jasotzen dira, zerbait tragikotik hasi eta keinu txiki batera, zaintzearekin zerikusia duena. Niretzat horrek bizitzeko modu partikularra adierazten du, elkarrizketan jartzen duena eta kontraesanean galtzen ari den arkitektura. Filma espazioa da, auzoa eta inoiz isiltzen ez diren ahotsak.

Berlinale jaialdira heldu den Corrientes eskualdean, (Argentinan) egindako lehenengo filma da. Bastante ezohikoa. Gure eskualdean zinea egitea oso baita zaila. Ikusezina den jende ugari ari da zineman lanean. Eta formazio lekuetatik ateratzen dira belaunaldi berriek lan egiteko behar dituzten errekurtsoak emango dizkien federazioa urruti dago.

Bereziki nire probintzian, laguntzarik inoiz jaso ez den lekuan egonda eta Argentinako probintziarik txiroena izanda, artea ez da azalekoa. Beharrezko baldintza da bestelako posibilitateekin amets egiteko. Nire itxaropena litzateke, Berlinaleko hautaketak erreplikak izan eta periferiatik beste horizonteak irudikatzea ekar dezala”.

Sin categoría atalean publikatua | Iruzkin bat utzi

Ikusi makusi by Pietro Marcello

urtarrilak 16, larunbata, 18:00etan Baztartxon: Martin Eden

martin eden cartel - Audiovisual451

sinopsia_ Martin Eden itsas gizon bezala lan egiten duen herriko mutil bat da. Egun batez Arthur Morse izeneko goi mailako mutil baten bizitza salbatzen du. Eskertzeko Arthurrek Martin bere etxera gonbidatzen du eta pixkanaka ikusitako bizimodua barneratzen saiatzen da Martin. Gazteak guzti hau idazle bihurtzeko aukera bezala ikusten du eta luxuan bizi izandako tarteak ahalik eta gehien baliatzen saiatzen da.

zuzendariaren hitzak_”Ezin nuen Jack Londonen lana egokitu eta Kaliforniara eraman, hori banekien. Kultura amerikarra ez da nirea, ez dagokit eta ondorioz ezingo nuke pelikula modu zintzoan egin. Horregatik istorioa Napolesen gertatzen da, ni han hazi nintzen. Guk ez daukagu Melville, Conrad edo Stevensonik… ez eta Atlantiko edo Pazifikorik; Mediterraneoagatik aldatzen ditugu, bainuontzi handiago bat”.

“Nire helburua XX.mende osoa zeharkatzea zen, zine herrikoiaren eta zine esperimetalaren arteko zubiak eraikiz. Nire zinema guztia Martin Edenen dago, ez dut inoiz hain desberdina den ezer egin. Baina ezingo nuke nire dokumentalista ibilbidea egin gabe halakorik egin”

“Kultura guztiontzako garapen tresna bat da baina garrantzitsua da baldin eta elkartruke bat ematen bada, partekatzen bada, transmisioa badago ematen da burujabetza. Soilik garrantzitsua da baldin eta gizakia erreskatatzeko balio badu, ez fetitxe bezala. Ez dut artean artea egiteagatik sinesten, artea tresna bat da baina artea guztiontzat. Comisso, italiar idazle batek, esaten zuen gizakiak besteei kalte egin diezaieke baldin eta arte lanetan ez badu sinesten. Arteak erreskatatzen gaitu, edertasuna salbu jartzen du, kultura”.

Sin categoría atalean publikatua | Iruzkin bat utzi

Ikusi makusi by Bustamante

abenduak 11, ostirala, 19:00etan Baztartxon: La Llorona

La Llorona

sinopsia_ “Hitz egiten baduzu hilko zaitut” entzunez hiltzen dituzte Alma eta bere seme-alabak Guatemalan. 30 urte beranduago Enriqueren aurkako epaia hasten da, genozidioaren buru izan zen erretiroa hartutako generala. Baina epaiketa baliogabekoa izendatzen dute eta bera absolbitu. Aldi berean La Llorona bizidunen artean errari abiatzen da.  

zuzendariaren hitzak_”Zinea egiten hasi nintzenean ez nuen militantzia sentimendu batengatik egin  baina hazi eta gizartea aztertu ahala, ezinezkoa egin zitzaidan Giza Eskubideen militantzia egiten ez zuen zine bat, guzti honen aurka borroka egiten duen herrialdean”. 

“Guatemala sistema totalitarioa bere osotasunean errespetatzen duen gizarte bat da, galderarik egiten ez duena eta bere ez jakiteaz harro dagoena. Lur emankorra da zigorgabetasunarentzat, ustelkeriarentzat, zapalketarentzat eta errealitate horrek iraun egiten du”. 

“Nik La Llorona-ren kontzeptua aldatu nahi nuen lanean hasi nintzenetik, esanahi misogino ikaragarria duelako. Gizon batek abandonatutako emakumea da; negarrez hasten da eta bere seme-alabak hiltzen ditu. Justizia bilatzen duen Llorona bat egin nahi genuen baina guztiz aldatu nahi nuen, nahiz eta ura bezalako elementu oso ederrak ere izan tartean”. 

Sin categoría atalean publikatua | Iruzkin bat utzi

Ikusi makusi by Kotevska & Stefanov

azaroak 21, larunbata, 19:00etan Baztartxon: Honeyland_Tamara Kotevska & Ljubomir Stefanov

Honeyland (2019) - Filmaffinity

sinopsia_ Europako azken emakume erle-biltzaileari buruzko dokumentala. Hatidze Mazedoniako herri txiki bateko berrogeitamar urte inguruko emakume bat da. Erle koloniak hazten ditu harkaitz artean ezkutatzen dituen eskuz egindako otarretan. Babes eta laguntzarik gabe gai da erleak mantsotu eta eztia jaso eta hiriburuan saltzeko. Guztia idilikoa da bat batean auzokide berriak kolonietatik gertu instalatzen diren arte, erleen eta bere bakeari enbarazu eginez.

zuzendariaren hitzak_

“Emakume hau ezagutzeak gure planak aldatu zituen. Hasieran Bregalnica ibaiko eskualdeari buruzko dokumental txiki bat egingo genuela suposatzen zen. Ibai hau interesgarria da hamar urtero bere ibilbide naturala aldatzen baitu eta inguruko herriak ibilbide horren arabera mugitzen baitira. Baserritar batzuekin harremanetan jarri ginen baina Hatidze ezagutu genuenean berarekin geratzea erabaki genuen bere istorioa kontatzea interesatzen baitzitzaigun. Mazedonian bizi den gutxiengo turko baten tradizioak jarraitzen dituen bizitza bati buruzko istorioa da: alaba gazteak bere gurasoen kargu egin behar du eta ezin du ezkondu ez eta bere familia propioa eduki bere gurasoak bizi diren artean.”

“Hasieratik pelikulak fikzioa eman zezan nahi genuen hala ez bazen ere. Gure buruan fikzioa eta dokumentalaren arteko mugak desagertu egin behar zuen; istorio on bat istorio on bat da. Ni gehiago ardaztu nintzen pertsonengan eta Ljubomir ingurugiroko gaietan. Giza istorioaren eta ingurugiro mezuaren arteko oreka perfektua mantentzea interesatzen zitzaigun. Ez genuen dokumental tipiko bat egin nahi, off ahotsekin, elkarrizketekin… Istorioaren alderdi dramatikoak garatzeko nahikoa material bageneukala ziur egon arte grabatzen jarraitzeko konpromesua hartu genuen.”

Sin categoría atalean publikatua | Iruzkin bat utzi

Ikusi makusi by Yinan

Pandemiak, Kabaretak, etxeratze aginduak… aldaketa ekarri dugute. Ostirala Larunbatera luzatu dugu oraingoan, zinemak asetzen jarrai gaitzan.

azaroak 7, larunbata, 19:30etan Baztartxon: Nan Fang Che Zhan De Ju Hui (El lago del ganso salvaje)_Diao Yinan

El lago del ganso salvaje - película: Ver online

Sinopsia_ Zhou Zenong espetxetik atera berri den gangster bat da. Gau horretan bertan iheslari bihurtuko da, banda-bilera bat gaizki amaitu eta polizia bat hiltzen denean. Zauriak sendatu bitartean ezkutatu nahian, Liu Aiai aurkituko du: laguntzeko edo diru kopuru handi samar baten truke Zhou polizia kapitainarengana eramateko bidalitako prostituta bat. Bandetatik eta itxuraz Wuhan hiri osoa hartu duen polizia-operaziotik ihes, neska arrotz horregatik eta atzean utzi duen familiarengatik zenbateraino sakrifikatzeko prest dagoen erabaki beharko du Zhouk.

zuzendariaren hitzak_Zuzendari independente bat izanda nire gairik pertsonalenak gauzak erraztuko zizkidan inbertsio baten beharrik gabe adiaraztea neukan. Presio askoz gutxiago sentitzen nuen, gazteago eta ausartago nintzen, noski. Orain gauzak aldatu egin dira. Nire papela ez da berdina, orain merkatu internazionalean pentsatu behar da, inbertsoreentzako sarietan.

Film honetan gizon guztiek heroi izatea amesten dute eta galbidetik altxatzen dira lortzeko, horregatik daude lotura oso estuak heroitasuna eta biolentziaren artean. Odoltsu, krudel eta erromantikoagatik. Gizonaren sinboloetako bat biolentzia menperatu eta maneiatzeko gaitasunean datza, bere oldarkortasuna bezala. Akzio biolentoekin ez duela flojeatzen erakusten du eta gorputz indartsu horrek bihotz samurra daukala goraipatzen du. Deuseztatzen dituen etsaiak heroi izatea eragozten dioten oztopoak dira.

Sin categoría atalean publikatua | Iruzkin bat utzi

Puntuazioak

Denboraldi berriari ekiteko aurrekoan egindakoa ere gogoratzea komeni.

2019-2020an, Covid-19aren ondorioz gure programazioa eten arte, proiektatutako fimen puntuazioa duzue segidan.

Denboraldi berriarekin hasi berriak gara. Aurtengo puntuazioak ere eskuragai izango dituzue gure sare sozialetan.

pelikulen puntuazioa, Sin categoría atalean publikatua | Iruzkin bat utzi

Bagatoz! 2020-2021 denboraldia

Etenaldiaren ondoren Baztartxoko zine proiekzioekin gatoz.

Gogotsu eta indartsu hasteko nahian lehendabiziko proiekzioa Iratxe Fresneda zinegilearen Lurralde Hotzak (2018) dokumentala izango da. Iratxe Fresneda bera etorriko da Baztartxora bere dokumentala aurkeztera. Behin dokumentala ikusi ondotik berarekin hitz egiteko aukera egongo da.

Honetaz gain proiekzio bakoitzaren ondotik ikusleek filmei emandako puntuazioa jasotzen jarraitzeko asmoa dugu, horretarako zine sarreran jarrita egongo den boto-kutxaren bidez.

2019-2020an jasotako puntuazioaren arabera, zinetogramzaleek gogokoen izan zuten filma Glittering Misfits izan zen (Iban del Campo, 2019). Rankingnean bigarren postuan Les Miserables (Ladj Ly, 2019) eta hirugarrenean Portrait de la jeune fille en feu (Céline Sciamma, 2019).

Zinea maite dugulako. Bizi dugun garaian ezinbestekoa delako. Egileen zinema aldarrikatzen dugulako. Emakume zuzendarien begirada partekatu nahi dugulako. Baztartxoko iluntasunera itzuli nahi dugulako bazterrean geratutako begiradek ere gurean lekua izan dezaten.

Has gaitezen bada!

Ikusi makusi

Urriak 9 ostirala, 22:00etan Baztartxon: Lurralde Hotzak_ Iratxe Fresneda

Lurralde hotzak - Oihaneder Euskararen Etxea

Sinopsia_Emakume baten bakarkako bidaia, bere kamera eta zinemako mamuak lagun hartuta. Ez fikziozko road-movie bat, zinemagilearen begirada erlezaintzarekin, arkitekturarekin eta iparraldeko argiarekin gurutzatzen dena. Denbora gelditu egiten da kamerak irudi aske eta errariak har ditzan.

Zuzendariaren hitzak_ “Gaur egun bizi dugun irudien gehiegikeriari buruz gogoetatu nahi nuen. Ikusleek igarriko dute tituluaren zergatia”.

“Aurrez egindako ikerketetatik abiatutako istorioak lantzen ditut ikus-entzunezkoetan. Hau da, gaur egun irudia nola erregistratzen dugun eta inguruan dugun ondarearekin zer-nolako harremana dugun azaltzeko proiektua abiatu nuen. Lurralde hotzak filmak oinarrian du Lars Von Trier zinema zuzendari daniarrari buruz egin nuen ikerketa. Izan ere, tesia egin nuen haren lanetan azaltzen diren emakumeak ardatz hartuta, eta orduan aurkitutako elementu eta tokiekin sortu dut filma”.

“ Oro har, gaur egungo irudien gehiegikeria aztertu nahi nuen: irudien absolutismoa agerian utzi. Munduari begiratzeko era bat desagertzen ari da. Zabor irudiz inguratuta gaude, eta ez gara konturatzen irudia bera estaltzen ari garela. Zabor asko sortzen dugu egunero, eta gogoeta egin nahi nuen hori abiapuntu hartuta: hausnartu nahi nuen nola pentsatzen ditugun irudiak gaur egun, eta nola pentsatzen zituzten lehen. Izugarria da aztertzea zein azkar alboratzen dugun ondare zoragarria zaborra diren irudiengatik”.

“Lurralde hotzak filmak geruza asko ditu. Askatasuna bilatzen dut nire lanetan, eta horregatik ez dut pelikula itxi bat egin. Areago, esango nuke film asko daudela film honen barruan: memoria historikoaren eremutik igarotzen naiz, eta baita Euskal Herriko emakume sortzaileen eta Eskandinaviakoen ondaretik ere. Horregatik, Road movie formatua aukeratu dut hari edo gidari gisa. Baina ikusle bakoitzak bere bidaia egin dezan nahi dut”.

“ Errepide bat dago, kontakizun nagusiarena, eta mundua begirada hegemoniko batetik erakutsi digutenek besterik ez dute bidaiatzen bide horretatik. Baina badaude autobide nagusitik aldentzen direnak ere: mundua bestelako istorio eta begirada batzuen bitartez erakusten dutenak, eta mundua beste era batean pentsatzen dutenak. Horien bila aritzen naiz, eta saiatzen naiz lehen mailara ekartzen. Nire helburua hori ere bada, kontakizuna poliedriko izan dadin bultzatzea”.

Sin categoría atalean publikatua | Iruzkin bat utzi

Ikusi makusi by Ly

Martxoak 6 ostirala, 22:00 Baztartxon: Les misérables_Ladj Ly

Les misérables
zuzendaria: Ladj Ly // argazkia: Julien Poupard // aktoreak: Damien Bonnard, Alexis Manenti, Djibril Zonga, Jeanne Balibar, Steve Tientcheu, Issa Perica // gidoia: Ladj Ly, Giordano Gederlini, Alexis Manenti // ekoizpena: Lily Films / Rectangle Productions / Srab Films / Canal+ / Le Pacte / Ciné+ / Wild Bunch // Frantzia/2019/102′) sinopsia_ Stéphanek delinkuentziaren aurkako brigadarekin bat egin berri du Montfermeilen, Parisko aldirietako ekialdeko auzo batean, eta laster auzoko taldeen arteko tentsioen berri izango du. Zuzendariaren hitzak_ “Komedia bat egin izan banu ez zen arazorik izango. Baina Frantzian aldiriak aipatzea tabua da. Ez da inoren gustukoa erakustea eta gutxiago nik egin dudan moduan”. “Benetan, terroristak ez dira guk terroristatzat hartzen ditugunak, klase politikoa eta komunikabideak baizik. Egoera auzoen barruan iraultzeko eta beraien jendea biktima bakarra izateko sua pizten dutenak dira”. “ Marjinazioa sarri kanpotik etorritako zinemagileek kontatu izan dute eta modu manipulatuan kontatzen dute gainera. Nik neuk kontatu nahi izan dut istorio hau, klitxeetan ez erortzeko, pelikula justu bat egiteko. Ez naiz posizionatzen, ez ditut nire pertsonaiak epaitzen, ez dut polizien aurkako pelikula bat egin. Ez dut pertsonaia islamiko gehiegi ateratzerik ere nahi izan ikusle askok terrrorismoa bezalako aurreiritziak dituelako. Komunikabideek eta politikoek beraien diskurtsoak klitxe hauetan oinarritzen dituzten bitartean, banlieutako bizitzak zaila izaten jarraituko du. Errealitate faltsu bat kontatzen da”.    
ikusi makusi atalean publikatua | Iruzkin bat utzi